Opowiadanie wieloczęściowe: Howl
Autor: Cherralyiia
Pairing: JongTae, 2min
Gatunek: Myślę, że
jedyną ważną informacją będzie to, że jest to fantasy.
Ostrzeżenia: sceny
seksu, możliwe przekleństwa, przemoc
Od autora: Pomysł pojawił się nagle w mojej głowie i
postanowiłam go wcielić w życie. XD To już moje drugie dłuższe opowiadanie, ale
postaram się obie te ‘serie’ ciągnąć jednakowo.
+ tytuł nie jest jeszcze pewny, możliwe, że w trakcie
historii ulegnie on zmianie
. . .
Taemin
Biegłem ile sił w
nogach przeskakując grube korzenie wysokich drzew, które na pewno spowodowałyby
bolesny upadek, gdybym tylko o nie zahaczył. Na szczęście pomimo tego, że nie
byłem teraz w stanie się o to zamartwiać, tak się nie stało i dalej dawałem się
ponieść swoim nogom. Gorączkowo zaglądałem co chwilę przez ramię rozglądając
się za wysoką postacią. Nie musiałem chyba mówić, że to przed nią uciekałem
prawda? Choć.. może źle to ująłem..
- A-ah! –
wyrzuciłem z siebie zaskoczony ponownie
odwracając głowę w przód i zauważając przed sobą spore zagłębienie w ziemi
ciągnące się na jakieś parę metrów. Przełknąłem ślinkę oddychając szybko
zlękniony. Udało mi się co prawda uniknąć wpadnięcia tam.. ale strach, który
się we mnie potęgował sprawiał, że moje nogi trzęsły się jak galareta – co w
każdej chwili mogło zaowocować upadkiem. Dlatego też z drżącymi wargami powoli
wykonałem parę kroków w tył, wpadając plecami na twardą korę drzewa.
Wpatrywałem się przerażony w ciemność panującą w lesie, który ciągnął się
jeszcze o wiele kilometrów dalej.
- M-m.. – próbowałem
coś rzec, jednakże na darmo. Gula jedynie wyrosła w moim gardle i nim się
obejrzałem, runąłem pośladkami na wilgotną trawę, którą miałem pod swoimi
stopami. Objąłem bezsilnie swoje nogi rękoma i skuliłem się, odczuwając chłód
przez co moje ciało drżało. Chociaż.. może to i z przerażenia?
Bałem się. Gdybym
dzisiaj rano wiedział, że tak ten dzień się skończy, nie wychodziłbym nawet z
łóżka. Nie odzywałbym się.. wtedy tak by się to nie potoczyło. Nie zliczę już
który raz z rzędu płaczę od momentu przeprowadzki do tego miejsca. Tak bardzo
się bałem.. stresowałem się samym pobytem tutaj i rozłąką z moim najdroższym
bratem. Nie czułem się tutaj bezpiecznie. Obcy ludzie.. którzy nawet na
powitanie nie uśmiechnęli się do mnie. Stanowcze, bez humoru twarze – pamiętam
je do dziś i z trudem przechodzę każdego dnia obok tych samych osób bez krzty
niepewności. Co ja tutaj właściwie robiłem..?
Minho. Choi Minho.
Gdyby nie on.. nie byłoby mnie tutaj. Nie, nie mam mu tego za złe.. chociaż już
sam nie byłem pewien tego co o tym wszystkim i o nim myślę. Mówiłem mu, że nie
chcę jeszcze wyjeżdżać.. ale nalegał. A ja jak głupek zgodziłem się, bo
uwierzyłem, że jest mu przykro. Poznałem go już szmat czasu temu. Był bardzo
tajemniczym mężczyzną.. i nawet nie wiedziałem kiedy zostałem wciągnięty w
sidła jego ciepłych ramion, które się mną zaopiekowały. Tak było.. na początku.
Potem stało się to rzekome. Kochałem go.. kochałem mocno i ufałem. Okazałem się
być jedynie lalką na jego zakurzonej półce, o którą nie dba i jedynie uśmiecha
się sztucznie gdy przechodzi obok, aby mnie przekonać, że jestem dla niego
bardzo ważny. Wierzyłem mu.. Jak mogłem?
19 maja był datą,
którą pragnąłem zapomnieć. Usunąć ze swojego życia.. najgorsze było to, że ten
dzień jeszcze na mnie czeka. Wiecie ile bym dał, by było to już za mną? A
najbardziej pragnę tego.. bym nie musiał po prostu go przeżywać. Moim marzeniem
już od paru dobrych miesięcy jest wolność. Chciałem z tą po prostu zniknąć. By
dzień, w którym poznałem tego czarnego rycerza nigdy się nie wydarzył. Moje
serce.. miałem już dość tego, że dzień w dzień zmagam się z tym samym uciskiem
w klatce piersiowej, który nie pozwala mi normalnie funkcjonować i cieszyć się
słońcem nachodzącym na błękitne niebo. To wszystko przez niego. Choć powinienem
winić samego siebie za ślepotę, to..
Wtem drgnąłem
gwałtownie słysząc jakiś odgłos tuż obok mnie. Albo to już ja mam zwidy i przez
to wszystko myślę, że nawet liść pragnie mnie pożreć. Ha, ha.. zabawne Taemin..
Dźwięk rozbrzmiał raz jeszcze. Na początku przeraziłem się, że zaraz naprawdę
coś wyskoczy i zechce mnie zabić; lub to mój narzeczony, który usilnie pragnął
zaciągnąć mnie z powrotem do rezydencji – a od tego właśnie się kryłem..
- H-halo? Jest tu
kto? – w końcu drżącym głosem odezwałem się, unosząc głowę i rozglądając się
zlęknionym spojrzeniem po okolicy. Ten odgłos.. brzmiał jak lament. Jak prośba
o pomoc. Nie należałem jednak do najodważniejszych.. i trochę czasu zajęło, zanim zdałem się na odwagę,
by wstać i samemu się przekonać, co kryło się za warstwą suchych gałęzi. Z
lekka drżące ręce wyciągnąłem ku nim, by móc je odsunąć w inną stronę, aby być
w stanie zobaczyć co jest za nimi. I wtedy moje oczy powiększyły się
dwukrotnie..
Serce mi zabiło mocno
na ten widok. To było.. o-okropne. Przerażające, tragiczne! Taki natłok myśli
przebiegł przez moją głowę w jednej sekundzie. Niewiele myśląc o jakichkolwiek
konsekwencjach czy ryzyku, puściłem gałęzie hamując je swoim ciałem przed
ponownym zgięciem się i sięgnąłem dłońmi po zwinięte w kłębek futerko, które
pod wpływem nagłego dotyku ponownie pisnęło rozpaczliwie.
- M-mały.. - powiedziałem przerażony tym widokiem. Dopiero
gdy wziąłem to coś na ręce.. zauważyłem, że to pies. A raczej nie pies, a.. Wilk.
Teraz chyba jednak byłem zbyt przejęty stanem tego zwierzaka, aby myśleć o tym,
jaki to gatunek, typ, ssak czy ryba, która może mi odgryźć rękę. Na grzbiecie
małego stworzonka widniała dosyć głęboka rana, przebita przez nieduży cierń –
taki, który można było ujrzeć na niektórych gałęziach krzewów tutaj rosnących.
– Csii, malutki.. co ci się stało..? – mówiłem cicho z widocznym zmartwieniem w
głosie. Sam miałem kiedyś pieska.. jednak został on u mojego brata. I sam nie
wiem czy on jeszcze żyje, czy nie. Tak dawno nie rozmawiałem z Taesunem..
- P-przepraszam, nie
dotknę tam. – zareagowałem od razu, gdy szczeniak zaskomlał, kiedy przypadkowo
palcem dotknąłem jego rany. Nie wyglądało to dobrze, a.. był naprawdę cudowny.
Szarobiała sierść, która niemalże błyszczała pod wpływem światła księżyca
wiszącego na granatowym niebie. I głębokie, brązowe oczka. Ujął moje
serce natychmiastowo, co sprawiło, że postanowiłem mu pomóc. Znalazłem go.. w
takim razie los chciał, bym go uratował. Siebie nie mogłem.. to pomogę komuś
innemu. Choćby miał to być wilk, tak jak w tym momencie.
- Chodź, zabiorę cię
do siebie.. – szepnąłem jedynie i przełknąwszy ślinkę, rozejrzałem się wokół.
Nie było mowy, bym wrócił do Choi. Tak myślałem jeszcze parę minut temu. Ale..
jak miałbym mu pomóc bez jakiegokolwiek jedzenia, koca, dachu nad głową?
Ponownie spojrzałem na urokliwego szczeniaka. Mógłbym w każdej chwili go
zostawić na pastwę losu i reszty niebezpiecznych zwierząt czyhających w tej
okolicy. Jednak świadomość, że jestem w stanie zmienić- ba! Uratować komuś
życie i choć na moment poczuć się szczęśliwym.. sprawiła, że od razu zawróciłem
w kierunku rezydencji. Co mam zamiar zrobić, kiedy natrafię na Minho? Nie
martwiłem się o to zbytnio. Już od dawna wiedziałem, że ten na śniadanie, obiad
i kolację żywi się moją ślepą wiarą i miłością do niego. Wystarczyło, że znów
wrócę i się do niego przytulę z przeprosinami.. a ten wpuści mnie przez drzwi i
pozwoli dalej trwać w tej nędzy.
Teraz jednak zacząłem
wierzyć, że mam jakiś sens bytu w tym miejscu.
. . .
Taemin
Uśmiechnąłem się
ciepło widząc tą parę brązowych oczu przyglądających się mnie. Minęło parę
godzin odkąd przyniosłem małego do rezydencji. Na początku było ciężko.. ja się
bałem i on się bał. Po jakimś czasie zauważyłem jednak jak ten przyzwyczaja się
do mojej obecności. Do mojego głosu, czy dotyku. To było dla mnie bardzo ważne.
Podstawą tutaj było zaufanie. Dzięki niemu, mogłem mu pomóc. Jak na to
zareagował pan domu? Był trochę zdziwiony.. i wyczytałem z niego jakieś emocje,
których nie potrafiłem nazwać i zrozumieć. Postanowiłem jednak w to nie wnikać
- nie to było dla mnie teraz priorytetem.
- Jesteś już
bezpieczny.. – powiedziałem cicho, ostrożnie okrywając jego ciałko małym
kocykiem, który wygrzebałem z czeluści szafy. Ten który ze sobą wziąłem jako
pamiątka po dzieciństwie. – Musisz być zmęczony, więc odpocznij. Należy ci się.
– szepnąłem z czułym uśmiechem. Jakby teraz na to spojrzeć.. byłem zaskoczony,
że nawiązałem taki kontakt z dzikim zwierzęciem. Bądź co bądź był to drapieżnik,
który w bajkach zawsze zjadał niewinne zwierzątka, a i bohaterów. Może to
dlatego, że był jeszcze naprawdę młody? Mimo wszystko miałem nadzieję, że gdy
urośnie, będę mógł go spokojnie wypuścić na wolność, nie obawiając się o to, że
zaraz odgryzie mi kawałek tyłka.
- Taeminnie, długo
jeszcze będę czekał? – upomniał się mężczyzna leżący już w łóżku.
Westchnąłem cicho na
to pytanie. Chciałem już zasnąć.. ale każdego wieczoru kiedy tylko widziałem
jak Minho układa się na swoim miejscu, pragnąłem zbiec do ganka na parterze, by
tam spędzić samotnie noc. Było tam chłodno.. ale uważałem to za lepsze wyjście,
niż spanie tuż obok osoby, która tak mocno mnie zraniła i mną pomiata. Nie
miałem jednak wyjścia, jeśli chciałem pomóc zwierzakowi. W ten sposób zapewnię
mu dach nad głową i bezpieczeństwo. Przestałem myśleć o sobie odkąd postawiłem
sobie za cel zaopiekowanie się nim. To on był teraz najważniejszy.
Ratując go, zapomnę
choć na chwilę o swoim nędznym życiu.
Będę szczęśliwy.
. . .
2 lata później..
Taemin
Minęły już 2 lata
odkąd ostatni raz próbowałem uciec z tego miejsca, z dala od problemów i
fałszywej miłości, którą wbrew własnej woli musiałem ciągnąć. 2 lata odkąd
znalazłem w lesie rannego szczeniaka, któremu postanowiłem pomóc. 2 lata odkąd
moje życie choć trochę nabrało kolorów..
Jonghyun – bo tak
miał na imię wilk, którego przygarnąłem – rósł jak na drożdżach. Zdrowo, beztrosko.. starałem się jak mogłem, by
dobrze się rozwijał. Trochę dziwnie mówić tak o zwierzęciu.. do tego zwykle
żyjącym w dziczy. Jednakże nic nie poradzę na to, że przywiązałem się do niego.
Już od roku myśl, że pewnego dnia będę musiał się z nim rozstać, przerażała
mnie. Stał się dla mnie bardzo ważny.. był jedyną rzeczą, która mnie
uszczęśliwiała i pozwalała uciec od nieszczęść, jakie spotykały mnie do tej
pory w rezydencji. Od okrutnego narzeczonego, który zmuszał mnie do miłości.
Nie potrafiłem sobie teraz wyobrazić dnia w którym ten szarobiały wilk odbiega
w las, zostawiając mnie samego w tej ponurej rzeczywistości. Po prostu nie..
Drugą sprawą było to,
że tak przywiązałem się do tej puszystej kulki – no, w sumie to już nie była
kuleczka.. był to młody wilk -, że nigdy nawet nie pomyślałem, że coś takiego
jak dzisiejszego ranka mogłoby się wydarzyć..
Trochę czasu zajęło,
aż się rozbudziłem i uniosłem do siadu. Z niedużą chęcią.. jeszcze 2 lata temu
modliłem się tylko o to, by zasnąć i się już nigdy nie obudzić. A teraz, choć i
tak zdaję sobie sprawę, że będzie ciężko, to wiedziałem, że jest coś co sprawi,
że się uśmiechnę. Szczerze. Na samą myśl moje serce odczuwało przyjemne
ciepełko. Takie jakiego dawno nie czułem. To mi dawało siłę, by zwlec się z
łóżka i przeżyć kolejny dzień.
Rozejrzałem się po
pomieszczeniu, wzrokiem od razu krocząc ku kątowi, gdzie znajdował się spory kojec.
Spodziewałem się ujrzeć tam mojego śnieżnobiałego przyjaciela, tak jak każdego
ranka, jednak dzisiaj.. Kojec stał pusty. Przez moment wpatrywałem się w to
zjawisko zdziwiony. A po chwili owe zdziwienie zastąpił lęk i szok. Gdzie on
mógł pójść? A co jeśli ktoś go zabrał? Minho? Takie złe scenariusze chodziły mi
po głowie. Bałem się, że naprawdę coś się stało.. że go stracę. A to on był
moim podparciem każdego dnia.
- J-Jonghyun?
Jonghyun! Gdzie jesteś? – zacząłem wołać, kiedy tylko zwlokłem się z łóżka,
wsuwając stopy w kapcie. W sypialni było naprawdę cicho, a to utwierdzało mnie
w przekonaniu, że byłem tutaj sam. Przełknąłem ślinko nerwowo, rozglądając się
po pokoju. – J.. Jonghyun..? – zapytałem raz jeszcze cicho z bijącym szybciej
sercem i małymi łezkami w kącikach oczu.
I wtem..
Jonghyun
- Już spokojnie,
spokojnie, jestem tutaj. – powiedziałem uspokajająco, stając w drzwiach
łazienki, która była połączona z sypialnią. Jeszcze zanim otworzyłem drzwi,
wziąłem lekki wdech, aby samemu nie ponieść się emocjom. Byłem pewien, że zdążę
się zająć swoimi sprawami, zanim ten się nie obudzi. No, myliłem się.. nie
chciałem go straszyć, ani zamartwiać. Znałem już go dosyć dobrze i wiedziałem,
że jakiekolwiek moje zniknięcie często owocowało u niego strachem.
Teraz jednak nie
wyglądał na przerażonego.. o wiele bardziej zdębiałego, czy coś. Nie miałem
pojęcia o co mu chodzi, dlatego też uniosłem brew nie uzyskując od niego
jakiejkolwiek odpowiedzi. Normalnie już by znalazł się przy mnie, jednak teraz
stał jak ten słup na środku pokoju, gapiąc się na mnie wyraźnie zaskoczony.
Przecież to ja.. Przecież nie jestem mu obcy.
- K..K-kim ty jesteś?
– usłyszałem z jego strony, na co teraz ja osłupiałem. Wytrzeszczyłem oczy
zdezorientowany, patrząc na niego. On.. nie wiedział kim jestem? Jak to
możliwe? Przecież mieszkam tu już 2 lata, przyjaźnimy się! Jak on mógł mnie nie
znać? Coś mu się stało? Walnął się w coś? A może lunatykuje z otwartymi oczami?
- Jak to.. nie
poznajesz mnie? – zapytałem nie dowierzając w to jak zareagował. Przecież to nie
było możliwe.. Po prostu nie dopuszczałem tego do wiadomości.
- N-nigdy cię na oczy
nie widziałem.. – odpowiedział cicho Taemin, wyraźnie cofając się o krok
zaniepokojony tajemniczą wizytę obcego gościa. ‘Obcego’.. On nie żartował? Tak
też w końcu spuściłem głowę zbierając myśli. Nie miałem pojęcia co się z nim
stało i dlaczego się tak zachowywał.. ale postanowiłem zachować się na luzie,
tak jak zwykle. Może w ten sposób przejrzy na oczy? Po jakiejś chwili uniosłem głowę
i ze śmiechem, powiedziałem:
- Przecież to ja.
Jonghyun!
. . .


Ostatnie w co bym uwierzyła to to, że mnie to tak zainteresuje XD To, że wilk będzie nazywał się Jonghyun, naprawdę mnie zaskoczyło. Czekam na kontynuację… :P
OdpowiedzUsuń