wtorek, 31 marca 2015

'Howl' - PROLOG

Opowiadanie wieloczęściowe: Howl
Autor: Cherralyiia
Pairing: JongTae, 2min
Gatunek:  Myślę, że jedyną ważną informacją będzie to, że jest to fantasy.
Ostrzeżenia:  sceny seksu, możliwe przekleństwa, przemoc
Od autora: Pomysł pojawił się nagle w mojej głowie i postanowiłam go wcielić w życie. XD To już moje drugie dłuższe opowiadanie, ale postaram się obie te ‘serie’ ciągnąć jednakowo.
+ tytuł nie jest jeszcze pewny, możliwe, że w trakcie historii ulegnie on zmianie

. . .

Taemin
Biegłem ile sił w nogach przeskakując grube korzenie wysokich drzew, które na pewno spowodowałyby bolesny upadek, gdybym tylko o nie zahaczył. Na szczęście pomimo tego, że nie byłem teraz w stanie się o to zamartwiać, tak się nie stało i dalej dawałem się ponieść swoim nogom. Gorączkowo zaglądałem co chwilę przez ramię rozglądając się za wysoką postacią. Nie musiałem chyba mówić, że to przed nią uciekałem prawda? Choć.. może źle to ująłem..

- A-ah! – wyrzuciłem  z siebie zaskoczony ponownie odwracając głowę w przód i zauważając przed sobą spore zagłębienie w ziemi ciągnące się na jakieś parę metrów. Przełknąłem ślinkę oddychając szybko zlękniony. Udało mi się co prawda uniknąć wpadnięcia tam.. ale strach, który się we mnie potęgował sprawiał, że moje nogi trzęsły się jak galareta – co w każdej chwili mogło zaowocować upadkiem. Dlatego też z drżącymi wargami powoli wykonałem parę kroków w tył, wpadając plecami na twardą korę drzewa. Wpatrywałem się przerażony w ciemność panującą w lesie, który ciągnął się jeszcze o wiele kilometrów dalej.

- M-m.. – próbowałem coś rzec, jednakże na darmo. Gula jedynie wyrosła w moim gardle i nim się obejrzałem, runąłem pośladkami na wilgotną trawę, którą miałem pod swoimi stopami. Objąłem bezsilnie swoje nogi rękoma i skuliłem się, odczuwając chłód przez co moje ciało drżało. Chociaż.. może to i z przerażenia?

Bałem się. Gdybym dzisiaj rano wiedział, że tak ten dzień się skończy, nie wychodziłbym nawet z łóżka. Nie odzywałbym się.. wtedy tak by się to nie potoczyło. Nie zliczę już który raz z rzędu płaczę od momentu przeprowadzki do tego miejsca. Tak bardzo się bałem.. stresowałem się samym pobytem tutaj i rozłąką z moim najdroższym bratem. Nie czułem się tutaj bezpiecznie. Obcy ludzie.. którzy nawet na powitanie nie uśmiechnęli się do mnie. Stanowcze, bez humoru twarze – pamiętam je do dziś i z trudem przechodzę każdego dnia obok tych samych osób bez krzty niepewności. Co ja tutaj właściwie robiłem..?

Minho. Choi Minho. Gdyby nie on.. nie byłoby mnie tutaj. Nie, nie mam mu tego za złe.. chociaż już sam nie byłem pewien tego co o tym wszystkim i o nim myślę. Mówiłem mu, że nie chcę jeszcze wyjeżdżać.. ale nalegał. A ja jak głupek zgodziłem się, bo uwierzyłem, że jest mu przykro. Poznałem go już szmat czasu temu. Był bardzo tajemniczym mężczyzną.. i nawet nie wiedziałem kiedy zostałem wciągnięty w sidła jego ciepłych ramion, które się mną zaopiekowały. Tak było.. na początku. Potem stało się to rzekome. Kochałem go.. kochałem mocno i ufałem. Okazałem się być jedynie lalką na jego zakurzonej półce, o którą nie dba i jedynie uśmiecha się sztucznie gdy przechodzi obok, aby mnie przekonać, że jestem dla niego bardzo ważny. Wierzyłem mu.. Jak mogłem?

19 maja był datą, którą pragnąłem zapomnieć. Usunąć ze swojego życia.. najgorsze było to, że ten dzień jeszcze na mnie czeka. Wiecie ile bym dał, by było to już za mną? A najbardziej pragnę tego.. bym nie musiał po prostu go przeżywać. Moim marzeniem już od paru dobrych miesięcy jest wolność. Chciałem z tą po prostu zniknąć. By dzień, w którym poznałem tego czarnego rycerza nigdy się nie wydarzył. Moje serce.. miałem już dość tego, że dzień w dzień zmagam się z tym samym uciskiem w klatce piersiowej, który nie pozwala mi normalnie funkcjonować i cieszyć się słońcem nachodzącym na błękitne niebo. To wszystko przez niego. Choć powinienem winić samego siebie za ślepotę, to..

Wtem drgnąłem gwałtownie słysząc jakiś odgłos tuż obok mnie. Albo to już ja mam zwidy i przez to wszystko myślę, że nawet liść pragnie mnie pożreć. Ha, ha.. zabawne Taemin.. Dźwięk rozbrzmiał raz jeszcze. Na początku przeraziłem się, że zaraz naprawdę coś wyskoczy i zechce mnie zabić; lub to mój narzeczony, który usilnie pragnął zaciągnąć mnie z powrotem do rezydencji – a od tego właśnie się kryłem..

- H-halo? Jest tu kto? – w końcu drżącym głosem odezwałem się, unosząc głowę i rozglądając się zlęknionym spojrzeniem po okolicy. Ten odgłos.. brzmiał jak lament. Jak prośba o pomoc. Nie należałem jednak do najodważniejszych.. i  trochę czasu zajęło, zanim zdałem się na odwagę, by wstać i samemu się przekonać, co kryło się za warstwą suchych gałęzi. Z lekka drżące ręce wyciągnąłem ku nim, by móc je odsunąć w inną stronę, aby być w stanie zobaczyć co jest za nimi. I wtedy moje oczy powiększyły się dwukrotnie..

Serce mi zabiło mocno na ten widok. To było.. o-okropne. Przerażające, tragiczne! Taki natłok myśli przebiegł przez moją głowę w jednej sekundzie. Niewiele myśląc o jakichkolwiek konsekwencjach czy ryzyku, puściłem gałęzie hamując je swoim ciałem przed ponownym zgięciem się i sięgnąłem dłońmi po zwinięte w kłębek futerko, które pod wpływem nagłego dotyku ponownie pisnęło rozpaczliwie.

- M-mały.. -  powiedziałem przerażony tym widokiem. Dopiero gdy wziąłem to coś na ręce.. zauważyłem, że to pies. A raczej nie pies, a.. Wilk. Teraz chyba jednak byłem zbyt przejęty stanem tego zwierzaka, aby myśleć o tym, jaki to gatunek, typ, ssak czy ryba, która może mi odgryźć rękę. Na grzbiecie małego stworzonka widniała dosyć głęboka rana, przebita przez nieduży cierń – taki, który można było ujrzeć na niektórych gałęziach krzewów tutaj rosnących. – Csii, malutki.. co ci się stało..? – mówiłem cicho z widocznym zmartwieniem w głosie. Sam miałem kiedyś pieska.. jednak został on u mojego brata. I sam nie wiem czy on jeszcze żyje, czy nie. Tak dawno nie rozmawiałem z Taesunem..

- P-przepraszam, nie dotknę tam. – zareagowałem od razu, gdy szczeniak zaskomlał, kiedy przypadkowo palcem dotknąłem jego rany. Nie wyglądało to dobrze, a.. był naprawdę cudowny. Szarobiała sierść, która niemalże błyszczała pod wpływem światła księżyca wiszącego na granatowym niebie. I głębokie, brązowe oczka. Ujął moje serce natychmiastowo, co sprawiło, że postanowiłem mu pomóc. Znalazłem go.. w takim razie los chciał, bym go uratował. Siebie nie mogłem.. to pomogę komuś innemu. Choćby miał to być wilk, tak jak w tym momencie.
- Chodź, zabiorę cię do siebie.. – szepnąłem jedynie i przełknąwszy ślinkę, rozejrzałem się wokół. Nie było mowy, bym wrócił do Choi. Tak myślałem jeszcze parę minut temu. Ale.. jak miałbym mu pomóc bez jakiegokolwiek jedzenia, koca, dachu nad głową? Ponownie spojrzałem na urokliwego szczeniaka. Mógłbym w każdej chwili go zostawić na pastwę losu i reszty niebezpiecznych zwierząt czyhających w tej okolicy. Jednak świadomość, że jestem w stanie zmienić- ba! Uratować komuś życie i choć na moment poczuć się szczęśliwym.. sprawiła, że od razu zawróciłem w kierunku rezydencji. Co mam zamiar zrobić, kiedy natrafię na Minho? Nie martwiłem się o to zbytnio. Już od dawna wiedziałem, że ten na śniadanie, obiad i kolację żywi się moją ślepą wiarą i miłością do niego. Wystarczyło, że znów wrócę i się do niego przytulę z przeprosinami.. a ten wpuści mnie przez drzwi i pozwoli dalej trwać w tej nędzy.

Teraz jednak zacząłem wierzyć, że mam jakiś sens bytu w tym miejscu.

. . .

Taemin
Uśmiechnąłem się ciepło widząc tą parę brązowych oczu przyglądających się mnie. Minęło parę godzin odkąd przyniosłem małego do rezydencji. Na początku było ciężko.. ja się bałem i on się bał. Po jakimś czasie zauważyłem jednak jak ten przyzwyczaja się do mojej obecności. Do mojego głosu, czy dotyku. To było dla mnie bardzo ważne. Podstawą tutaj było zaufanie. Dzięki niemu, mogłem mu pomóc. Jak na to zareagował pan domu? Był trochę zdziwiony.. i wyczytałem z niego jakieś emocje, których nie potrafiłem nazwać i zrozumieć. Postanowiłem jednak w to nie wnikać - nie to było dla mnie teraz priorytetem.

- Jesteś już bezpieczny.. – powiedziałem cicho, ostrożnie okrywając jego ciałko małym kocykiem, który wygrzebałem z czeluści szafy. Ten który ze sobą wziąłem jako pamiątka po dzieciństwie. – Musisz być zmęczony, więc odpocznij. Należy ci się. – szepnąłem z czułym uśmiechem. Jakby teraz na to spojrzeć.. byłem zaskoczony, że nawiązałem taki kontakt z dzikim zwierzęciem. Bądź co bądź był to drapieżnik, który w bajkach zawsze zjadał niewinne zwierzątka, a i bohaterów. Może to dlatego, że był jeszcze naprawdę młody? Mimo wszystko miałem nadzieję, że gdy urośnie, będę mógł go spokojnie wypuścić na wolność, nie obawiając się o to, że zaraz odgryzie mi kawałek tyłka.

- Taeminnie, długo jeszcze będę czekał? – upomniał się mężczyzna leżący już w łóżku.
Westchnąłem cicho na to pytanie. Chciałem już zasnąć.. ale każdego wieczoru kiedy tylko widziałem jak Minho układa się na swoim miejscu, pragnąłem zbiec do ganka na parterze, by tam spędzić samotnie noc. Było tam chłodno.. ale uważałem to za lepsze wyjście, niż spanie tuż obok osoby, która tak mocno mnie zraniła i mną pomiata. Nie miałem jednak wyjścia, jeśli chciałem pomóc zwierzakowi. W ten sposób zapewnię mu dach nad głową i bezpieczeństwo. Przestałem myśleć o sobie odkąd postawiłem sobie za cel zaopiekowanie się nim. To on był teraz najważniejszy.

Ratując go, zapomnę choć na chwilę o swoim nędznym życiu.

Będę szczęśliwy.


. . .

2 lata później..

Taemin
Minęły już 2 lata odkąd ostatni raz próbowałem uciec z tego miejsca, z dala od problemów i fałszywej miłości, którą wbrew własnej woli musiałem ciągnąć. 2 lata odkąd znalazłem w lesie rannego szczeniaka, któremu postanowiłem pomóc. 2 lata odkąd moje życie choć trochę nabrało kolorów..

Jonghyun – bo tak miał na imię wilk, którego przygarnąłem – rósł jak na drożdżach. Zdrowo,  beztrosko.. starałem się jak mogłem, by dobrze się rozwijał. Trochę dziwnie mówić tak o zwierzęciu.. do tego zwykle żyjącym w dziczy. Jednakże nic nie poradzę na to, że przywiązałem się do niego. Już od roku myśl, że pewnego dnia będę musiał się z nim rozstać, przerażała mnie. Stał się dla mnie bardzo ważny.. był jedyną rzeczą, która mnie uszczęśliwiała i pozwalała uciec od nieszczęść, jakie spotykały mnie do tej pory w rezydencji. Od okrutnego narzeczonego, który zmuszał mnie do miłości. Nie potrafiłem sobie teraz wyobrazić dnia w którym ten szarobiały wilk odbiega w las, zostawiając mnie samego w tej ponurej rzeczywistości. Po prostu nie..
Drugą sprawą było to, że tak przywiązałem się do tej puszystej kulki – no, w sumie to już nie była kuleczka.. był to młody wilk -, że nigdy nawet nie pomyślałem, że coś takiego jak dzisiejszego ranka mogłoby się wydarzyć..

Trochę czasu zajęło, aż się rozbudziłem i uniosłem do siadu. Z niedużą chęcią.. jeszcze 2 lata temu modliłem się tylko o to, by zasnąć i się już nigdy nie obudzić. A teraz, choć i tak zdaję sobie sprawę, że będzie ciężko, to wiedziałem, że jest coś co sprawi, że się uśmiechnę. Szczerze. Na samą myśl moje serce odczuwało przyjemne ciepełko. Takie jakiego dawno nie czułem. To mi dawało siłę, by zwlec się z łóżka i przeżyć kolejny dzień.

Rozejrzałem się po pomieszczeniu, wzrokiem od razu krocząc ku kątowi, gdzie znajdował się spory kojec. Spodziewałem się ujrzeć tam mojego śnieżnobiałego przyjaciela, tak jak każdego ranka, jednak dzisiaj.. Kojec stał pusty. Przez moment wpatrywałem się w to zjawisko zdziwiony. A po chwili owe zdziwienie zastąpił lęk i szok. Gdzie on mógł pójść? A co jeśli ktoś go zabrał? Minho? Takie złe scenariusze chodziły mi po głowie. Bałem się, że naprawdę coś się stało.. że go stracę. A to on był moim podparciem każdego dnia.

- J-Jonghyun? Jonghyun! Gdzie jesteś? – zacząłem wołać, kiedy tylko zwlokłem się z łóżka, wsuwając stopy w kapcie. W sypialni było naprawdę cicho, a to utwierdzało mnie w przekonaniu, że byłem tutaj sam. Przełknąłem ślinko nerwowo, rozglądając się po pokoju. – J.. Jonghyun..? – zapytałem raz jeszcze cicho z bijącym szybciej sercem i małymi łezkami w kącikach oczu.

I wtem..

Jonghyun
- Już spokojnie, spokojnie, jestem tutaj. – powiedziałem uspokajająco, stając w drzwiach łazienki, która była połączona z sypialnią. Jeszcze zanim otworzyłem drzwi, wziąłem lekki wdech, aby samemu nie ponieść się emocjom. Byłem pewien, że zdążę się zająć swoimi sprawami, zanim ten się nie obudzi. No, myliłem się.. nie chciałem go straszyć, ani zamartwiać. Znałem już go dosyć dobrze i wiedziałem, że jakiekolwiek moje zniknięcie często owocowało u niego strachem.

Teraz jednak nie wyglądał na przerażonego.. o wiele bardziej zdębiałego, czy coś. Nie miałem pojęcia o co mu chodzi, dlatego też uniosłem brew nie uzyskując od niego jakiejkolwiek odpowiedzi. Normalnie już by znalazł się przy mnie, jednak teraz stał jak ten słup na środku pokoju, gapiąc się na mnie wyraźnie zaskoczony. Przecież to ja.. Przecież nie jestem mu obcy.

- K..K-kim ty jesteś? – usłyszałem z jego strony, na co teraz ja osłupiałem. Wytrzeszczyłem oczy zdezorientowany, patrząc na niego. On.. nie wiedział kim jestem? Jak to możliwe? Przecież mieszkam tu już 2 lata, przyjaźnimy się! Jak on mógł mnie nie znać? Coś mu się stało? Walnął się w coś? A może lunatykuje z otwartymi oczami?

- Jak to.. nie poznajesz mnie? – zapytałem nie dowierzając w to jak zareagował. Przecież to nie było możliwe.. Po prostu nie dopuszczałem tego do wiadomości.

- N-nigdy cię na oczy nie widziałem.. – odpowiedział cicho Taemin, wyraźnie cofając się o krok zaniepokojony tajemniczą wizytę obcego gościa. ‘Obcego’.. On nie żartował? Tak też w końcu spuściłem głowę zbierając myśli. Nie miałem pojęcia co się z nim stało i dlaczego się tak zachowywał.. ale postanowiłem zachować się na luzie, tak jak zwykle. Może w ten sposób przejrzy na oczy? Po jakiejś chwili uniosłem głowę i ze śmiechem, powiedziałem:

- Przecież to ja. Jonghyun!



. . .

1 komentarz:

  1. Ostatnie w co bym uwierzyła to to, że mnie to tak zainteresuje XD To, że wilk będzie nazywał się Jonghyun, naprawdę mnie zaskoczyło. Czekam na kontynuację… :P

    OdpowiedzUsuń