Pairing: Jongkey
Gatunek: Angst
Ostrzeżenia: Możliwe przekleństwa.
Od autora: Wystarczy jeden spokojny wieczór i muzyka, a przez głowę zaczyna przechodzić wiele myśli. Wspomnień. A serce zaczyna bić w szybszym rytmie. 'Nie chcę płakać. Nie mogę..' powtarzasz sobie. Tak było i ze mną. Dlatego chwyciłam za długopis i pierwszy lepszy zeszyt, by wyrzucić z siebie wszystkie złe uczucia. Wszystko co w tej chwili czułam i co pragnęłam wykrzyczeć..
+ polecam włączyć jakiś dobry, emocjonalny podkład do rapu.
Autor: Cherry
. . .
- Może pan wejść. - rozbrzmiał głęboki, przeszywający moją duszę głos.
Poczekalnia była zatłoczona. Pełna nieznajomych mi twarzy. Pełna winnych.. I tych, którzy znaleźli się tutaj przez niesprawiedliwość. Zresztą.. Życie takie jest. Gdy na naszej drodze w końcu pojawi się promyk słońca, wtem spada na nas ciemność. Ciężka, zatruta smutkiem i innymi najgorszymi uczuciami. I tak właśnie było w moim przypadku. Nie potrafiłem się uśmiechnąć. To było dla mnie rzeczą niemożliwą. Mimo, że tyle zabłąkanych dusz było wokół mnie, czułem się samotny. Pusty. Zamknięty w swoim świecie, nie odczuwałem obecności innych żywych istot. Nie odkąd..
- Proszę pana, może pan wejść. - powtórzył ten sam głos co wcześniej.
Dopiero wtedy moje ciało zareagowało. Uniosłem głowę, patrząc na wszystko nieobecnym wzrokiem. Czy czekałem na te słowa? Ponoć tak.. Wypadałoby. Jednak za każdym razem, gdy stawałem przed tymi stalowymi drzwiami, wątpiłem. Zaczynał oblewać mnie lęk. Niepewność. A co jeśli? A co by było gdyby? Dlaczego? Tyle pytań zawsze zaczyna mnie nurtować. Wszystko na raz. Jednak musiałem odnaleźć odwagę. Nie mogłem przecież tak po prostu się wycofać. Po prostu nie..
Wziąłem ostatni głęboki wdech powietrza, zanim ogarnęła mnie cisza. Pomieszczenie było szare, bez życia - jak zawsze. A na środku był stolik, przy którym stały dwa białe krzesła. Nie lubiłem tego miejsca. Zawsze sprawiało, że się zaczynałem 'dusić'. Moje wnętrze obumierało. Pragnąłem uciec i nigdy nie wracać. Lecz nie mogłem..
Jak zwykle usiadłem na jednym z miejsc. Wtedy czułem się jakbym spadał w przepaść. Chciałem tego - po prostu zniknąć. W ułamku sekundy. Jednak to się nigdy nie stało. Bo nieważne jak bardzo będziesz błagał, to się nie spełni. Czy to, że zmieniłem swoje położenie coś zmieniło? Skądże, nic z tych rzeczy. Może dlatego, że tego nie chciałem..? Bałem się? Nie przyznam się do tego.. mimo, że to widać. Mówili, że mam być silny. Lecz co to zmieni? Nic..
- Znów będziesz milczał.
Zamarłem. Robiłem to na każdej wizycie. Nie potrafiłem wyzbyć się tych okropnych odczuć z głębi siebie. To było silniejsze ode mnie.
- Skoro milczysz, to czemu przychodzisz? - ponowiła swój wywód postać siedząca przede mną.
Cisza.
- Tak myślałem. - uśmiechnął się pogardliwie młodszy ode mnie. Nie umiałem wydobyć z siebie głosu. Nie wiedziałem co mógłbym powiedzieć. A może miał rację? Zawsze robię to samo. Czyli nic. A potem i tak wracam, by to ponowić. Dlaczego? Nie wiem. Serce mi mówi? Gadanie. Moje serce już dawno umarło. Przeze mnie samego..
- Wciąż przychodzisz, by słuchać tego jak Cię nienawidzę? Jak bardzo pragnę, byś umarł? Doprawdy, śmieszysz mnie, hyung.
Każde jego słowo mnie raniło. Z każdym kolejnym zdaniem czułem coraz to większy ból. Znałem już jego bezadresowy dialog na pamięć. Jednak wciąż tu przychodzę. Do niego.
- Idź stąd. Ile razy mam ci mówić, że nie chcę Ciebie widzieć? Wyjdź z mojego życia. Słyszysz?! Wypierdalaj! - wykrzyknął ze wszystkich swoich sil.
Widziałem ten wzrok. Nie było w nim smutku. Współczucia. Tęsknoty, czy grama przyjemnego uczucia. Jego oczy były wypełnione nienawiścią. Pogardą. I zawsze były skierowane na mnie. Na ślepego głupca. Na tego, który potrafi jedynie ranić..
- Kocham cię.. - zdążyłem wyszeptać jedynie te dwa słowa. Dwa słowa, które i tak nic nie znaczyły. Już nie.. Były po prostu bezowocne.
Jego krzyki jednak nie ustępowały. Był wściekły. Na mnie. Na tego, który zabił jego duszę.
- Nienawidzę Cię! Słyszysz mnie!? Nienawidzę, do cholery!
I tak to wyglądało do samego końca. Czułem rozpacz po czymś takim? Sam nie wiedziałem. Może nie potrafiłem już po prostu czuć? Tak sądziłem..
- Panie.. Czy pan na kogoś czeka?
Wpatrywałem się w ruch wskazówek zegara. Sekunda po sekundzie. Minuta po minucie. Czekałem. Na co? Na to znienawidzone dawniej przeze mnie zdanie, które było teraz upragnionym. Na ten zbiór słów.. Jednak nigdy go już nie usłyszałem. Nie doczekałem się. Bo jego już nie było. Nie było tego, którego zraniłem. Tego, którego wysłuchiwałem dzień w dzień. Tego, który mnie nienawidził..
Zadałem mu ból. Zadałem mu cierpienie. Zafundowałem mu pobyt tutaj. A teraz..? I śmierć.
Dlaczego dopiero teraz zrozumiałem, że przychodziłem tutaj, by powiedzieć mu..:
'Kocham cię, Kibum.'?
. . .
~Cherry