środa, 13 maja 2015

'Choć raz..' - Rozdział 1

Opowiadanie wieloczęściowe: Choć raz..
Rozdział: 1
Autor: Cherralyiia

Troszkę tam czasu minęło odkąd wrzuciłam prolog.. ale że mam teraz humor odpowiedni do pisania angsta, to postanowiłam to teraz kontynuować. Historia i akcja się rozwinie, wszystko będzie bardziej zrozumiałe i jasne.. więc nic więcej do powiedzenia nie mam, jedynie - enjoy!

. . . . .

Ranek. Za oknem panował nieprzyjemny półmrok spowodowany szaroburymi chmurami pokrywającymi niebo. Słońce widocznie nie miało ani grama zamiaru się budzić i wyjrzeć poza tą ponurość.

On niestety nie miał wyboru. Sen nie trwa wiecznie.

Wkrótce jego oczy powoli się otworzyły. Z początku nie był niczego świadom, więc po prostu posłusznie wykonał tą czynność, którą wymusił jego organizm. Ujrzał sufit. Bez żadnych skaz, biały sufit. Ten sam pod którym wczoraj zasypiał zmęczony ciężkim biegiem. Biegiem ku wolności i szczęściu. Wspólnemu szczęściu, które już nie nadejdzie. Bo jak miało nadejść, kiedy nie było już ‘ich’, a jest jedynie ‘on’? W tym momencie wszystko do niego wróciło. Zerwał się gwałtownie do siadu, rozglądając rozpaczliwie wokół. Wszystko stało na swoim miejscu. On wciąż był na tej samej połówce łóżka. Ale nie było tak samo. Nie było Jego. Tej osoby z którą tworzył ‘ich’.

A może tak naprawdę był? Może był teraz w łazience, by zaraz wyjść z tym promiennym uśmiechem na twarzy i powitać go uroczym głosem? Może zaraz wejdzie do pokoju i powie mu, że go kocha? Albo może będzie smutny i będzie mógł go przytulić, schować w swoich ramionach.. i powiedzieć, że będzie dobrze?

Niestety tak nie było. Cisza otaczała całe te pomieszczenie. Jedyne co można było usłyszeć, to szaleńcze bicie złamanego na wiele kawałków serca. Wołającego o pomoc.. o powrót osoby, którą tak bardzo kocha.

Spojrzał powoli w bok, na szafeczkę nocną na której jeszcze parę godzin temu, nocą, leżał kawałek papieru. List podpisany Jego imieniem. List w którym.. żegnał się i kazał zapomnieć. Zapomnieć o tych wszystkich wspólnie przeżytych chwilach, momentach radości, szczęścia.. o wszelakich problemach, kłótniach, które i tak kończyły się pokojem, ponieważ miłość była silniejsza. Miłość była w stanie przezwyciężyć wszystko. Tak sądził.

Powoli wysunął drżącą rękę w tamtą stronę. Ujął powoli karteczkę w dłoń, patrząc na nią wciąż niedowierzającym, zbolałym spojrzeniem. Nie mógł uwierzyć w to, że to tak się potoczyło. Parę łez spłynęło po jego policzkach. Sen był wybawieniem od wszelkich bólów, jednak gdy tylko się budzisz – to wszystko wraca. Wziął cichy wdech, przysłaniając usta jedną dłonią. Załkał gorzko przejeżdżając wzrokiem po pojedynczych słowach. To wystarczyło. Cała treść tego listu wbiła się w jego serce jak trucizna.

Odrzucił kartkę na bok i schował twarz w dłoniach, ponownie kuląc się pośród własnych, słonych łez rozpaczy i tęsknoty.

. . . . .

- Tak mamo, nie martw się.. Za jakiś powinienem u was być. I.. i chciałbym z wami porozmawiać. Z wami i Taesunem hyungiem.. – mówił do słuchawki trochę niepewnie, starając się jednak to kryć. Nie chciał martwić rodziny jeszcze bardziej. To nagłe zniknięcie, ucieczka.. to wystarczyło.

- Dobrze, Taeminnie.. Uważaj na siebie kochanie. – powiedziała kobieta z drugiej strony słuchawki wyraźnie wciąż zmartwiona. Bo kto by nie bał się o własne dziecko w takiej sytuacji?

Odsunął komórkę od ucha i rozłączył się, patrząc po tym jeszcze przez moment na ekran wskazujący godzinę. Była jakaś 8 rano.. a on od jakichś 5 był na nogach i chodził samotnie zziębnięty po ulicach miasta. Wciąż nie był pewien swojej decyzji. Czy na pewno dobrze zrobił? Tak.. tak musiało być. Bez niego Jonghyunowi na pewno będzie lepiej. Będzie mógł żyć życiem jakie sobie wymarzył. Znajdzie kobietę marzeń, założy rodzinę.. nie będzie miał problemów. Nigdy więcej nie da mu powodów do zmartwień i płaczu. Będzie szczęśliwy.

A on? To nieważne.. bolało go serce. Tak naprawdę nie chciał tego robić, ale musiał, bo był pewien, że to odpowiednia decyzja. Wciąż kochał i to szaleńczo.. ale wierzył, że teraz jego ukochany będzie miał lepsze życie. A oni oboje nie będą musieli kryć się przed własnymi rodzinami i bliskimi. Już nie. Nie tak jak kiedyś..

Odetchnął cichutko pozwalając karmelowym włoskom opadać mu na twarz. Wpatrywał się we własne buty, gdy stawiał kroki po brukowej posadzce. Próbował o tym nie myśleć.. ale wiedział, że będzie. To nieunikniona kolej rzeczy. Będzie tęsknił bardzo mocno, będzie żył w cierpieniu, ale ze świadomością, że dał szczęście i ulgę osobie, którą kochał i kochać będzie. Tak po prostu będzie najlepiej.

Pogoda idealnie opisywała jego stan. Bure niebo, szare chmury.. Pewnie zbliża się deszcz. Normalnie miałby nadzieję, że zdąży wrócić do domu przed nim, ale teraz wszystko było mu obojętne. Może zmoknąć i się pochorować.. może trochę by się orzeźwił. Uniósł spojrzenie w górę, na owe ponure niebo. Inni może by rozmyślali nad samobójstwem. Nad sposobem w który mogliby się zabić, skończyć to wszystko i uciec od bólu oraz zmartwień. Jednak on.. bał się. Bał się i nie chciał doprowadzać do rozpaczy i łez kolejnych ważnych mu osób. Jedną już wystarczająco zranił. Nie darowałby sobie, gdyby ucierpiałaby i jego ukochana rodzina. Mama, tata.. i brat. Łzy chwilowo pojawiły się w jego oczach na tę myśl, jednakże szybko je przetarł. Będzie się trzymał.. jakoś na pewno.

Co planował? Najpierw wróci do domu.. porozmawia z rodziną, poukłada wszystko. Odpocznie.. a potem  z ich pomocą kupi sobie jakieś nieduże mieszkanie. Znajdzie pracę, zarobi pieniądze.. i będzie żył. Sam, w smutku i cierpieniu – ale żył. Żył nie raniąc już nikogo kto jest tak ważny jemu sercu. Może lepiej będzie, jeśli nie pokocha już? Może taki jest jego scenariusz? Być.. sam?

Wszystko jedno. Byle nie widział już łez ukochanej osoby.

Opuścił go właśnie dlatego.

Opuścił Jonghyuna.

. . . . .

Parę dni później..

- Tak.. Dziękuję za pomoc. – uśmiechnął się blado w stronę mężczyzny, który pomagał mu w przeprowadzce. Tak.. wyprowadził się od rodziców. Wolał zamieszkać sam, wydorośleć, poukładać sobie w końcu życie. Nie martwić ich swoimi humorami.

Rozejrzał się powoli, nieco niepewnie po pociemniałym korytarzyku. Mieszkanie było naprawdę niewielkie. 30 metrów kwadratowych, może trochę więcej. Dało się funkcjonować. On i tak niewiele potrzebował.. jedynie tyle by przeżyć. Westchnął cichutko odstawiając karton na ziemię obok reszty. Zabrał ze sobą niedużo. Tylko to co najważniejsze.. Wiele pamiątek postanowił nie brać, gdyż wiedział, że mogą go one później przytłaczać. Wprowadzać w ponury stan..

A co z tymi po Jonghyunie? Przymknął ślepia na tę myśl, idąc powolnym, nieco niepewnym krokiem ku głównemu pomieszczeniu z kanapą. Pamiątki, zdjęcia, prezenty.. wszystko miał w jednym kartoniku. Mimo wszystko nie potrafił tego wyrzucić, spalić, zrobić czegokolwiek. Co prawda wciąż gnieździło się to głęboko w jego sercu, wnętrzu, jednak po prostu nie mógł. Niczym w transie podszedł do kanapy, przed którą stał niski, nieduży stolik. A na nim owy karton. Nieduży fizycznie, ale wielki duchowo. Przełknął ślinkę przysiadając na krawędzi mebla i patrząc uważnie jak zahipnotyzowany na owy przedmiot.



Tyle wspólnych przeżyć.. tyle ważnych momentów tam jest zawartych. Zdjęcia z randek, wspólnych wakacji. Wszelakie prezenty jakie dostawał od Jonghyuna. Wszystko tutaj było. To co najcenniejsze miał w głowie, a te rzeczy jedynie mu o tym przypominały. Jego wargi delikatnie drżały, gdy wyciągał ręce w stronę pudełka. Jonghyun.. jego najukochańszy chłopak. Tak bardzo był z nim szczęśliwy. Stchórzył jednak. Pozwolił strachu wygrać, przejąć nad nim kontrolę.. Strachu przed odrzuceniem przez rodzinę i innych. Zostawił go, bo bał się innych ludzi. Bał się że rodzina go znienawidzi.. Dlatego..

Gdy jego ręce były już niemalże na skrzydełkach za które łapiąc, mógł otworzyć karton, gwałtownie je cofnął. Drżał cały.

- J-jonghyun.. – szepnął z potężną falą łez w oczach.

Nie wierzył.. zrobił to. On naprawdę go zostawił. Uciekł od niego, od osoby którą kochał najbardziej na świecie, ponieważ się bał. Nie zaufał mu.. wybrał samotność. Pogodził się z rodziną, ale stracił cząstkę siebie. Stracił życie. Stracił kogoś kto był jego życiem.

- Jonghyun.. p-przepraszam.. – powiedział ledwo, cicho drżącym głosem, w końcu pozwalając rozpaczy przejąć nad nim kontrolę.

Tak to wyglądało za każdym razem, gdy choćby pomyślał o nim. Gdy choćby kątem oka spojrzał na to pudełko. Gdy choćby ktoś o nim wspomniał. Po prostu nie wytrzymywał. Płakał wiele, bo nie potrafił sobie wybaczyć takiej decyzji. Jednak mimo to przeczył sobie i zostawał przy tym wyborze. Nie chciał do niego wracać, bo bał się że go odrzuci. Że go znienawidził i że nie ma już szans. Że to co zrobił jest niewybaczalne. Po prostu uwierzył w to, że jego decyzja była najlepszą. Że uszczęśliwiła jego ukochanego. Tak sądził.. z każdym dniem było gorzej, jednak wciąż w to brnął i nie miał zamiaru tego zmieniać.

Głupiec? Ktoś by mógł tak stwierdzić.

Jednak to tylko przerażona dusza o złamanym sercu. Nikt kto nie przeżył tego co ona, nie zrozumie.
Taemin nie dopuszczał nikogo do swoich wspomnień.

Nikogo.

Bał się nawet dopuszczać samego siebie, bo wiedział że skończy się to łzami..

Łzami, których miał nadzieję, że nie miał przy sobie teraz Jonghyun.

. . . . .

~ Cherralyiia