środa, 13 maja 2015

'Choć raz..' - Rozdział 1

Opowiadanie wieloczęściowe: Choć raz..
Rozdział: 1
Autor: Cherralyiia

Troszkę tam czasu minęło odkąd wrzuciłam prolog.. ale że mam teraz humor odpowiedni do pisania angsta, to postanowiłam to teraz kontynuować. Historia i akcja się rozwinie, wszystko będzie bardziej zrozumiałe i jasne.. więc nic więcej do powiedzenia nie mam, jedynie - enjoy!

. . . . .

Ranek. Za oknem panował nieprzyjemny półmrok spowodowany szaroburymi chmurami pokrywającymi niebo. Słońce widocznie nie miało ani grama zamiaru się budzić i wyjrzeć poza tą ponurość.

On niestety nie miał wyboru. Sen nie trwa wiecznie.

Wkrótce jego oczy powoli się otworzyły. Z początku nie był niczego świadom, więc po prostu posłusznie wykonał tą czynność, którą wymusił jego organizm. Ujrzał sufit. Bez żadnych skaz, biały sufit. Ten sam pod którym wczoraj zasypiał zmęczony ciężkim biegiem. Biegiem ku wolności i szczęściu. Wspólnemu szczęściu, które już nie nadejdzie. Bo jak miało nadejść, kiedy nie było już ‘ich’, a jest jedynie ‘on’? W tym momencie wszystko do niego wróciło. Zerwał się gwałtownie do siadu, rozglądając rozpaczliwie wokół. Wszystko stało na swoim miejscu. On wciąż był na tej samej połówce łóżka. Ale nie było tak samo. Nie było Jego. Tej osoby z którą tworzył ‘ich’.

A może tak naprawdę był? Może był teraz w łazience, by zaraz wyjść z tym promiennym uśmiechem na twarzy i powitać go uroczym głosem? Może zaraz wejdzie do pokoju i powie mu, że go kocha? Albo może będzie smutny i będzie mógł go przytulić, schować w swoich ramionach.. i powiedzieć, że będzie dobrze?

Niestety tak nie było. Cisza otaczała całe te pomieszczenie. Jedyne co można było usłyszeć, to szaleńcze bicie złamanego na wiele kawałków serca. Wołającego o pomoc.. o powrót osoby, którą tak bardzo kocha.

Spojrzał powoli w bok, na szafeczkę nocną na której jeszcze parę godzin temu, nocą, leżał kawałek papieru. List podpisany Jego imieniem. List w którym.. żegnał się i kazał zapomnieć. Zapomnieć o tych wszystkich wspólnie przeżytych chwilach, momentach radości, szczęścia.. o wszelakich problemach, kłótniach, które i tak kończyły się pokojem, ponieważ miłość była silniejsza. Miłość była w stanie przezwyciężyć wszystko. Tak sądził.

Powoli wysunął drżącą rękę w tamtą stronę. Ujął powoli karteczkę w dłoń, patrząc na nią wciąż niedowierzającym, zbolałym spojrzeniem. Nie mógł uwierzyć w to, że to tak się potoczyło. Parę łez spłynęło po jego policzkach. Sen był wybawieniem od wszelkich bólów, jednak gdy tylko się budzisz – to wszystko wraca. Wziął cichy wdech, przysłaniając usta jedną dłonią. Załkał gorzko przejeżdżając wzrokiem po pojedynczych słowach. To wystarczyło. Cała treść tego listu wbiła się w jego serce jak trucizna.

Odrzucił kartkę na bok i schował twarz w dłoniach, ponownie kuląc się pośród własnych, słonych łez rozpaczy i tęsknoty.

. . . . .

- Tak mamo, nie martw się.. Za jakiś powinienem u was być. I.. i chciałbym z wami porozmawiać. Z wami i Taesunem hyungiem.. – mówił do słuchawki trochę niepewnie, starając się jednak to kryć. Nie chciał martwić rodziny jeszcze bardziej. To nagłe zniknięcie, ucieczka.. to wystarczyło.

- Dobrze, Taeminnie.. Uważaj na siebie kochanie. – powiedziała kobieta z drugiej strony słuchawki wyraźnie wciąż zmartwiona. Bo kto by nie bał się o własne dziecko w takiej sytuacji?

Odsunął komórkę od ucha i rozłączył się, patrząc po tym jeszcze przez moment na ekran wskazujący godzinę. Była jakaś 8 rano.. a on od jakichś 5 był na nogach i chodził samotnie zziębnięty po ulicach miasta. Wciąż nie był pewien swojej decyzji. Czy na pewno dobrze zrobił? Tak.. tak musiało być. Bez niego Jonghyunowi na pewno będzie lepiej. Będzie mógł żyć życiem jakie sobie wymarzył. Znajdzie kobietę marzeń, założy rodzinę.. nie będzie miał problemów. Nigdy więcej nie da mu powodów do zmartwień i płaczu. Będzie szczęśliwy.

A on? To nieważne.. bolało go serce. Tak naprawdę nie chciał tego robić, ale musiał, bo był pewien, że to odpowiednia decyzja. Wciąż kochał i to szaleńczo.. ale wierzył, że teraz jego ukochany będzie miał lepsze życie. A oni oboje nie będą musieli kryć się przed własnymi rodzinami i bliskimi. Już nie. Nie tak jak kiedyś..

Odetchnął cichutko pozwalając karmelowym włoskom opadać mu na twarz. Wpatrywał się we własne buty, gdy stawiał kroki po brukowej posadzce. Próbował o tym nie myśleć.. ale wiedział, że będzie. To nieunikniona kolej rzeczy. Będzie tęsknił bardzo mocno, będzie żył w cierpieniu, ale ze świadomością, że dał szczęście i ulgę osobie, którą kochał i kochać będzie. Tak po prostu będzie najlepiej.

Pogoda idealnie opisywała jego stan. Bure niebo, szare chmury.. Pewnie zbliża się deszcz. Normalnie miałby nadzieję, że zdąży wrócić do domu przed nim, ale teraz wszystko było mu obojętne. Może zmoknąć i się pochorować.. może trochę by się orzeźwił. Uniósł spojrzenie w górę, na owe ponure niebo. Inni może by rozmyślali nad samobójstwem. Nad sposobem w który mogliby się zabić, skończyć to wszystko i uciec od bólu oraz zmartwień. Jednak on.. bał się. Bał się i nie chciał doprowadzać do rozpaczy i łez kolejnych ważnych mu osób. Jedną już wystarczająco zranił. Nie darowałby sobie, gdyby ucierpiałaby i jego ukochana rodzina. Mama, tata.. i brat. Łzy chwilowo pojawiły się w jego oczach na tę myśl, jednakże szybko je przetarł. Będzie się trzymał.. jakoś na pewno.

Co planował? Najpierw wróci do domu.. porozmawia z rodziną, poukłada wszystko. Odpocznie.. a potem  z ich pomocą kupi sobie jakieś nieduże mieszkanie. Znajdzie pracę, zarobi pieniądze.. i będzie żył. Sam, w smutku i cierpieniu – ale żył. Żył nie raniąc już nikogo kto jest tak ważny jemu sercu. Może lepiej będzie, jeśli nie pokocha już? Może taki jest jego scenariusz? Być.. sam?

Wszystko jedno. Byle nie widział już łez ukochanej osoby.

Opuścił go właśnie dlatego.

Opuścił Jonghyuna.

. . . . .

Parę dni później..

- Tak.. Dziękuję za pomoc. – uśmiechnął się blado w stronę mężczyzny, który pomagał mu w przeprowadzce. Tak.. wyprowadził się od rodziców. Wolał zamieszkać sam, wydorośleć, poukładać sobie w końcu życie. Nie martwić ich swoimi humorami.

Rozejrzał się powoli, nieco niepewnie po pociemniałym korytarzyku. Mieszkanie było naprawdę niewielkie. 30 metrów kwadratowych, może trochę więcej. Dało się funkcjonować. On i tak niewiele potrzebował.. jedynie tyle by przeżyć. Westchnął cichutko odstawiając karton na ziemię obok reszty. Zabrał ze sobą niedużo. Tylko to co najważniejsze.. Wiele pamiątek postanowił nie brać, gdyż wiedział, że mogą go one później przytłaczać. Wprowadzać w ponury stan..

A co z tymi po Jonghyunie? Przymknął ślepia na tę myśl, idąc powolnym, nieco niepewnym krokiem ku głównemu pomieszczeniu z kanapą. Pamiątki, zdjęcia, prezenty.. wszystko miał w jednym kartoniku. Mimo wszystko nie potrafił tego wyrzucić, spalić, zrobić czegokolwiek. Co prawda wciąż gnieździło się to głęboko w jego sercu, wnętrzu, jednak po prostu nie mógł. Niczym w transie podszedł do kanapy, przed którą stał niski, nieduży stolik. A na nim owy karton. Nieduży fizycznie, ale wielki duchowo. Przełknął ślinkę przysiadając na krawędzi mebla i patrząc uważnie jak zahipnotyzowany na owy przedmiot.



Tyle wspólnych przeżyć.. tyle ważnych momentów tam jest zawartych. Zdjęcia z randek, wspólnych wakacji. Wszelakie prezenty jakie dostawał od Jonghyuna. Wszystko tutaj było. To co najcenniejsze miał w głowie, a te rzeczy jedynie mu o tym przypominały. Jego wargi delikatnie drżały, gdy wyciągał ręce w stronę pudełka. Jonghyun.. jego najukochańszy chłopak. Tak bardzo był z nim szczęśliwy. Stchórzył jednak. Pozwolił strachu wygrać, przejąć nad nim kontrolę.. Strachu przed odrzuceniem przez rodzinę i innych. Zostawił go, bo bał się innych ludzi. Bał się że rodzina go znienawidzi.. Dlatego..

Gdy jego ręce były już niemalże na skrzydełkach za które łapiąc, mógł otworzyć karton, gwałtownie je cofnął. Drżał cały.

- J-jonghyun.. – szepnął z potężną falą łez w oczach.

Nie wierzył.. zrobił to. On naprawdę go zostawił. Uciekł od niego, od osoby którą kochał najbardziej na świecie, ponieważ się bał. Nie zaufał mu.. wybrał samotność. Pogodził się z rodziną, ale stracił cząstkę siebie. Stracił życie. Stracił kogoś kto był jego życiem.

- Jonghyun.. p-przepraszam.. – powiedział ledwo, cicho drżącym głosem, w końcu pozwalając rozpaczy przejąć nad nim kontrolę.

Tak to wyglądało za każdym razem, gdy choćby pomyślał o nim. Gdy choćby kątem oka spojrzał na to pudełko. Gdy choćby ktoś o nim wspomniał. Po prostu nie wytrzymywał. Płakał wiele, bo nie potrafił sobie wybaczyć takiej decyzji. Jednak mimo to przeczył sobie i zostawał przy tym wyborze. Nie chciał do niego wracać, bo bał się że go odrzuci. Że go znienawidził i że nie ma już szans. Że to co zrobił jest niewybaczalne. Po prostu uwierzył w to, że jego decyzja była najlepszą. Że uszczęśliwiła jego ukochanego. Tak sądził.. z każdym dniem było gorzej, jednak wciąż w to brnął i nie miał zamiaru tego zmieniać.

Głupiec? Ktoś by mógł tak stwierdzić.

Jednak to tylko przerażona dusza o złamanym sercu. Nikt kto nie przeżył tego co ona, nie zrozumie.
Taemin nie dopuszczał nikogo do swoich wspomnień.

Nikogo.

Bał się nawet dopuszczać samego siebie, bo wiedział że skończy się to łzami..

Łzami, których miał nadzieję, że nie miał przy sobie teraz Jonghyun.

. . . . .

~ Cherralyiia


wtorek, 31 marca 2015

'Howl' - PROLOG

Opowiadanie wieloczęściowe: Howl
Autor: Cherralyiia
Pairing: JongTae, 2min
Gatunek:  Myślę, że jedyną ważną informacją będzie to, że jest to fantasy.
Ostrzeżenia:  sceny seksu, możliwe przekleństwa, przemoc
Od autora: Pomysł pojawił się nagle w mojej głowie i postanowiłam go wcielić w życie. XD To już moje drugie dłuższe opowiadanie, ale postaram się obie te ‘serie’ ciągnąć jednakowo.
+ tytuł nie jest jeszcze pewny, możliwe, że w trakcie historii ulegnie on zmianie

. . .

Taemin
Biegłem ile sił w nogach przeskakując grube korzenie wysokich drzew, które na pewno spowodowałyby bolesny upadek, gdybym tylko o nie zahaczył. Na szczęście pomimo tego, że nie byłem teraz w stanie się o to zamartwiać, tak się nie stało i dalej dawałem się ponieść swoim nogom. Gorączkowo zaglądałem co chwilę przez ramię rozglądając się za wysoką postacią. Nie musiałem chyba mówić, że to przed nią uciekałem prawda? Choć.. może źle to ująłem..

- A-ah! – wyrzuciłem  z siebie zaskoczony ponownie odwracając głowę w przód i zauważając przed sobą spore zagłębienie w ziemi ciągnące się na jakieś parę metrów. Przełknąłem ślinkę oddychając szybko zlękniony. Udało mi się co prawda uniknąć wpadnięcia tam.. ale strach, który się we mnie potęgował sprawiał, że moje nogi trzęsły się jak galareta – co w każdej chwili mogło zaowocować upadkiem. Dlatego też z drżącymi wargami powoli wykonałem parę kroków w tył, wpadając plecami na twardą korę drzewa. Wpatrywałem się przerażony w ciemność panującą w lesie, który ciągnął się jeszcze o wiele kilometrów dalej.

- M-m.. – próbowałem coś rzec, jednakże na darmo. Gula jedynie wyrosła w moim gardle i nim się obejrzałem, runąłem pośladkami na wilgotną trawę, którą miałem pod swoimi stopami. Objąłem bezsilnie swoje nogi rękoma i skuliłem się, odczuwając chłód przez co moje ciało drżało. Chociaż.. może to i z przerażenia?

Bałem się. Gdybym dzisiaj rano wiedział, że tak ten dzień się skończy, nie wychodziłbym nawet z łóżka. Nie odzywałbym się.. wtedy tak by się to nie potoczyło. Nie zliczę już który raz z rzędu płaczę od momentu przeprowadzki do tego miejsca. Tak bardzo się bałem.. stresowałem się samym pobytem tutaj i rozłąką z moim najdroższym bratem. Nie czułem się tutaj bezpiecznie. Obcy ludzie.. którzy nawet na powitanie nie uśmiechnęli się do mnie. Stanowcze, bez humoru twarze – pamiętam je do dziś i z trudem przechodzę każdego dnia obok tych samych osób bez krzty niepewności. Co ja tutaj właściwie robiłem..?

Minho. Choi Minho. Gdyby nie on.. nie byłoby mnie tutaj. Nie, nie mam mu tego za złe.. chociaż już sam nie byłem pewien tego co o tym wszystkim i o nim myślę. Mówiłem mu, że nie chcę jeszcze wyjeżdżać.. ale nalegał. A ja jak głupek zgodziłem się, bo uwierzyłem, że jest mu przykro. Poznałem go już szmat czasu temu. Był bardzo tajemniczym mężczyzną.. i nawet nie wiedziałem kiedy zostałem wciągnięty w sidła jego ciepłych ramion, które się mną zaopiekowały. Tak było.. na początku. Potem stało się to rzekome. Kochałem go.. kochałem mocno i ufałem. Okazałem się być jedynie lalką na jego zakurzonej półce, o którą nie dba i jedynie uśmiecha się sztucznie gdy przechodzi obok, aby mnie przekonać, że jestem dla niego bardzo ważny. Wierzyłem mu.. Jak mogłem?

19 maja był datą, którą pragnąłem zapomnieć. Usunąć ze swojego życia.. najgorsze było to, że ten dzień jeszcze na mnie czeka. Wiecie ile bym dał, by było to już za mną? A najbardziej pragnę tego.. bym nie musiał po prostu go przeżywać. Moim marzeniem już od paru dobrych miesięcy jest wolność. Chciałem z tą po prostu zniknąć. By dzień, w którym poznałem tego czarnego rycerza nigdy się nie wydarzył. Moje serce.. miałem już dość tego, że dzień w dzień zmagam się z tym samym uciskiem w klatce piersiowej, który nie pozwala mi normalnie funkcjonować i cieszyć się słońcem nachodzącym na błękitne niebo. To wszystko przez niego. Choć powinienem winić samego siebie za ślepotę, to..

Wtem drgnąłem gwałtownie słysząc jakiś odgłos tuż obok mnie. Albo to już ja mam zwidy i przez to wszystko myślę, że nawet liść pragnie mnie pożreć. Ha, ha.. zabawne Taemin.. Dźwięk rozbrzmiał raz jeszcze. Na początku przeraziłem się, że zaraz naprawdę coś wyskoczy i zechce mnie zabić; lub to mój narzeczony, który usilnie pragnął zaciągnąć mnie z powrotem do rezydencji – a od tego właśnie się kryłem..

- H-halo? Jest tu kto? – w końcu drżącym głosem odezwałem się, unosząc głowę i rozglądając się zlęknionym spojrzeniem po okolicy. Ten odgłos.. brzmiał jak lament. Jak prośba o pomoc. Nie należałem jednak do najodważniejszych.. i  trochę czasu zajęło, zanim zdałem się na odwagę, by wstać i samemu się przekonać, co kryło się za warstwą suchych gałęzi. Z lekka drżące ręce wyciągnąłem ku nim, by móc je odsunąć w inną stronę, aby być w stanie zobaczyć co jest za nimi. I wtedy moje oczy powiększyły się dwukrotnie..

Serce mi zabiło mocno na ten widok. To było.. o-okropne. Przerażające, tragiczne! Taki natłok myśli przebiegł przez moją głowę w jednej sekundzie. Niewiele myśląc o jakichkolwiek konsekwencjach czy ryzyku, puściłem gałęzie hamując je swoim ciałem przed ponownym zgięciem się i sięgnąłem dłońmi po zwinięte w kłębek futerko, które pod wpływem nagłego dotyku ponownie pisnęło rozpaczliwie.

- M-mały.. -  powiedziałem przerażony tym widokiem. Dopiero gdy wziąłem to coś na ręce.. zauważyłem, że to pies. A raczej nie pies, a.. Wilk. Teraz chyba jednak byłem zbyt przejęty stanem tego zwierzaka, aby myśleć o tym, jaki to gatunek, typ, ssak czy ryba, która może mi odgryźć rękę. Na grzbiecie małego stworzonka widniała dosyć głęboka rana, przebita przez nieduży cierń – taki, który można było ujrzeć na niektórych gałęziach krzewów tutaj rosnących. – Csii, malutki.. co ci się stało..? – mówiłem cicho z widocznym zmartwieniem w głosie. Sam miałem kiedyś pieska.. jednak został on u mojego brata. I sam nie wiem czy on jeszcze żyje, czy nie. Tak dawno nie rozmawiałem z Taesunem..

- P-przepraszam, nie dotknę tam. – zareagowałem od razu, gdy szczeniak zaskomlał, kiedy przypadkowo palcem dotknąłem jego rany. Nie wyglądało to dobrze, a.. był naprawdę cudowny. Szarobiała sierść, która niemalże błyszczała pod wpływem światła księżyca wiszącego na granatowym niebie. I głębokie, brązowe oczka. Ujął moje serce natychmiastowo, co sprawiło, że postanowiłem mu pomóc. Znalazłem go.. w takim razie los chciał, bym go uratował. Siebie nie mogłem.. to pomogę komuś innemu. Choćby miał to być wilk, tak jak w tym momencie.
- Chodź, zabiorę cię do siebie.. – szepnąłem jedynie i przełknąwszy ślinkę, rozejrzałem się wokół. Nie było mowy, bym wrócił do Choi. Tak myślałem jeszcze parę minut temu. Ale.. jak miałbym mu pomóc bez jakiegokolwiek jedzenia, koca, dachu nad głową? Ponownie spojrzałem na urokliwego szczeniaka. Mógłbym w każdej chwili go zostawić na pastwę losu i reszty niebezpiecznych zwierząt czyhających w tej okolicy. Jednak świadomość, że jestem w stanie zmienić- ba! Uratować komuś życie i choć na moment poczuć się szczęśliwym.. sprawiła, że od razu zawróciłem w kierunku rezydencji. Co mam zamiar zrobić, kiedy natrafię na Minho? Nie martwiłem się o to zbytnio. Już od dawna wiedziałem, że ten na śniadanie, obiad i kolację żywi się moją ślepą wiarą i miłością do niego. Wystarczyło, że znów wrócę i się do niego przytulę z przeprosinami.. a ten wpuści mnie przez drzwi i pozwoli dalej trwać w tej nędzy.

Teraz jednak zacząłem wierzyć, że mam jakiś sens bytu w tym miejscu.

. . .

Taemin
Uśmiechnąłem się ciepło widząc tą parę brązowych oczu przyglądających się mnie. Minęło parę godzin odkąd przyniosłem małego do rezydencji. Na początku było ciężko.. ja się bałem i on się bał. Po jakimś czasie zauważyłem jednak jak ten przyzwyczaja się do mojej obecności. Do mojego głosu, czy dotyku. To było dla mnie bardzo ważne. Podstawą tutaj było zaufanie. Dzięki niemu, mogłem mu pomóc. Jak na to zareagował pan domu? Był trochę zdziwiony.. i wyczytałem z niego jakieś emocje, których nie potrafiłem nazwać i zrozumieć. Postanowiłem jednak w to nie wnikać - nie to było dla mnie teraz priorytetem.

- Jesteś już bezpieczny.. – powiedziałem cicho, ostrożnie okrywając jego ciałko małym kocykiem, który wygrzebałem z czeluści szafy. Ten który ze sobą wziąłem jako pamiątka po dzieciństwie. – Musisz być zmęczony, więc odpocznij. Należy ci się. – szepnąłem z czułym uśmiechem. Jakby teraz na to spojrzeć.. byłem zaskoczony, że nawiązałem taki kontakt z dzikim zwierzęciem. Bądź co bądź był to drapieżnik, który w bajkach zawsze zjadał niewinne zwierzątka, a i bohaterów. Może to dlatego, że był jeszcze naprawdę młody? Mimo wszystko miałem nadzieję, że gdy urośnie, będę mógł go spokojnie wypuścić na wolność, nie obawiając się o to, że zaraz odgryzie mi kawałek tyłka.

- Taeminnie, długo jeszcze będę czekał? – upomniał się mężczyzna leżący już w łóżku.
Westchnąłem cicho na to pytanie. Chciałem już zasnąć.. ale każdego wieczoru kiedy tylko widziałem jak Minho układa się na swoim miejscu, pragnąłem zbiec do ganka na parterze, by tam spędzić samotnie noc. Było tam chłodno.. ale uważałem to za lepsze wyjście, niż spanie tuż obok osoby, która tak mocno mnie zraniła i mną pomiata. Nie miałem jednak wyjścia, jeśli chciałem pomóc zwierzakowi. W ten sposób zapewnię mu dach nad głową i bezpieczeństwo. Przestałem myśleć o sobie odkąd postawiłem sobie za cel zaopiekowanie się nim. To on był teraz najważniejszy.

Ratując go, zapomnę choć na chwilę o swoim nędznym życiu.

Będę szczęśliwy.


. . .

2 lata później..

Taemin
Minęły już 2 lata odkąd ostatni raz próbowałem uciec z tego miejsca, z dala od problemów i fałszywej miłości, którą wbrew własnej woli musiałem ciągnąć. 2 lata odkąd znalazłem w lesie rannego szczeniaka, któremu postanowiłem pomóc. 2 lata odkąd moje życie choć trochę nabrało kolorów..

Jonghyun – bo tak miał na imię wilk, którego przygarnąłem – rósł jak na drożdżach. Zdrowo,  beztrosko.. starałem się jak mogłem, by dobrze się rozwijał. Trochę dziwnie mówić tak o zwierzęciu.. do tego zwykle żyjącym w dziczy. Jednakże nic nie poradzę na to, że przywiązałem się do niego. Już od roku myśl, że pewnego dnia będę musiał się z nim rozstać, przerażała mnie. Stał się dla mnie bardzo ważny.. był jedyną rzeczą, która mnie uszczęśliwiała i pozwalała uciec od nieszczęść, jakie spotykały mnie do tej pory w rezydencji. Od okrutnego narzeczonego, który zmuszał mnie do miłości. Nie potrafiłem sobie teraz wyobrazić dnia w którym ten szarobiały wilk odbiega w las, zostawiając mnie samego w tej ponurej rzeczywistości. Po prostu nie..
Drugą sprawą było to, że tak przywiązałem się do tej puszystej kulki – no, w sumie to już nie była kuleczka.. był to młody wilk -, że nigdy nawet nie pomyślałem, że coś takiego jak dzisiejszego ranka mogłoby się wydarzyć..

Trochę czasu zajęło, aż się rozbudziłem i uniosłem do siadu. Z niedużą chęcią.. jeszcze 2 lata temu modliłem się tylko o to, by zasnąć i się już nigdy nie obudzić. A teraz, choć i tak zdaję sobie sprawę, że będzie ciężko, to wiedziałem, że jest coś co sprawi, że się uśmiechnę. Szczerze. Na samą myśl moje serce odczuwało przyjemne ciepełko. Takie jakiego dawno nie czułem. To mi dawało siłę, by zwlec się z łóżka i przeżyć kolejny dzień.

Rozejrzałem się po pomieszczeniu, wzrokiem od razu krocząc ku kątowi, gdzie znajdował się spory kojec. Spodziewałem się ujrzeć tam mojego śnieżnobiałego przyjaciela, tak jak każdego ranka, jednak dzisiaj.. Kojec stał pusty. Przez moment wpatrywałem się w to zjawisko zdziwiony. A po chwili owe zdziwienie zastąpił lęk i szok. Gdzie on mógł pójść? A co jeśli ktoś go zabrał? Minho? Takie złe scenariusze chodziły mi po głowie. Bałem się, że naprawdę coś się stało.. że go stracę. A to on był moim podparciem każdego dnia.

- J-Jonghyun? Jonghyun! Gdzie jesteś? – zacząłem wołać, kiedy tylko zwlokłem się z łóżka, wsuwając stopy w kapcie. W sypialni było naprawdę cicho, a to utwierdzało mnie w przekonaniu, że byłem tutaj sam. Przełknąłem ślinko nerwowo, rozglądając się po pokoju. – J.. Jonghyun..? – zapytałem raz jeszcze cicho z bijącym szybciej sercem i małymi łezkami w kącikach oczu.

I wtem..

Jonghyun
- Już spokojnie, spokojnie, jestem tutaj. – powiedziałem uspokajająco, stając w drzwiach łazienki, która była połączona z sypialnią. Jeszcze zanim otworzyłem drzwi, wziąłem lekki wdech, aby samemu nie ponieść się emocjom. Byłem pewien, że zdążę się zająć swoimi sprawami, zanim ten się nie obudzi. No, myliłem się.. nie chciałem go straszyć, ani zamartwiać. Znałem już go dosyć dobrze i wiedziałem, że jakiekolwiek moje zniknięcie często owocowało u niego strachem.

Teraz jednak nie wyglądał na przerażonego.. o wiele bardziej zdębiałego, czy coś. Nie miałem pojęcia o co mu chodzi, dlatego też uniosłem brew nie uzyskując od niego jakiejkolwiek odpowiedzi. Normalnie już by znalazł się przy mnie, jednak teraz stał jak ten słup na środku pokoju, gapiąc się na mnie wyraźnie zaskoczony. Przecież to ja.. Przecież nie jestem mu obcy.

- K..K-kim ty jesteś? – usłyszałem z jego strony, na co teraz ja osłupiałem. Wytrzeszczyłem oczy zdezorientowany, patrząc na niego. On.. nie wiedział kim jestem? Jak to możliwe? Przecież mieszkam tu już 2 lata, przyjaźnimy się! Jak on mógł mnie nie znać? Coś mu się stało? Walnął się w coś? A może lunatykuje z otwartymi oczami?

- Jak to.. nie poznajesz mnie? – zapytałem nie dowierzając w to jak zareagował. Przecież to nie było możliwe.. Po prostu nie dopuszczałem tego do wiadomości.

- N-nigdy cię na oczy nie widziałem.. – odpowiedział cicho Taemin, wyraźnie cofając się o krok zaniepokojony tajemniczą wizytę obcego gościa. ‘Obcego’.. On nie żartował? Tak też w końcu spuściłem głowę zbierając myśli. Nie miałem pojęcia co się z nim stało i dlaczego się tak zachowywał.. ale postanowiłem zachować się na luzie, tak jak zwykle. Może w ten sposób przejrzy na oczy? Po jakiejś chwili uniosłem głowę i ze śmiechem, powiedziałem:

- Przecież to ja. Jonghyun!



. . .

środa, 18 marca 2015

'Choć raz..' - PROLOG

Opowiadanie wieloczęściowe: Choć raz..
Pairing: JongTae
Gatunek: angst, smut, dramat
Ostrzeżenia: sceny erotyczne, przekleństwa.. zresztą, na własną odpowiedzialność.
Od autora: Pomysł na to opowiadanie.. w sumie wziął się jakby znikąd. Po prostu pod wpływem muzyki w głowie ułożył mi się pewien plan wydarzeń i uznałam to za dobry pomysł. Ostrzegam, że rozdziały NIE BĘDĄ pojawiać się regularnie, w określone dni (choć będę się o to starać) z powodu szkoły oraz spraw osobistych. Zresztą, człowiek nie robot, nie zawsze ma ochotę.
Autor: Cherralyiia


. . .

- J-Jonghyun, ale czy my.. - ledwo wydusił z siebie karmelowowłosy chłopak podczas szaleńczego biegu.
Zdawałoby się, że ten bieg nie ma końca, jednak oboje wiedzieli, że prowadzi on do wolności oraz ich wspólnego szczęścia. Jednak on miał wątpliwości..
- Nie mamy czasu, Taemin! Jeśli się zatrzymamy, już nigdy nie doznamy szczęścia! - krzyknął starszy z mężczyzn, który ciągnął za sobą drugiego nieustępliwie.
Jednak się zatrzymał.
- Nie zostawię cię tutaj.. nie zostawię, rozumiesz? Nikt nie ma prawa panować nad twoim życiem.. - wyszeptał łapczywie biorąc łyki powietrza.
- A-ale.. - próbował wtrącić karmelek. Sam jednak nie był pewny tego, co ma powiedzieć, jak i myśleć.
- Nie.. Kocham Cię, nie rozumiesz!? Nie stracę ciebie! - wykrzyknął Jonghyun patrząc prosto w oczy ukochanemu. Pragnął z nim uciec. Z dala od wszystkich ludzi jacy ich otaczali. Tych obcych i bliskich. Nie pozwalali im na miłość. Chcieli za wszelką cenę ich rozdzielić. On nie mógł na to pozwolić..
Taemin nie odpowiedział, jedynie czując jak ponownie zostaje pociągnięty do szaleńczego biegu.
Razem.
Na zawsze razem,
Tak sądzili.

. . .


"Najukochańszy Jonghyunie,
nigdy nie rozmawiałem z tobą w ten sposób, prawda? Jestem tego świadom.. jednak zostałem do tego zmuszony, przez samego siebie.
Jest 18 marca. Dzisiejsza noc jest zaskakująco ciepła. Nie wiem czy to odczułeś. Zgaduję, że nie, gdyż chwilę po dotarciu tutaj, zasnąłeś. Twoja twarz tak słodko wygląda podczas snu.. Nigdy ci tego nie mówiłem, więc jest to pierwszy taki raz.
Jesteś dla mnie wszystkim. Słońcem, które rozświetla każdy mój dzień i powietrzem, bez którego nie jestem w stanie oddychać. Żyć.
Moją miłością. Osobą, która zajmuje moje serce w stu procentach. Pamiętam wszystkie spędzone z tobą dni. Każdy równie udany.

Uśmiech zjawił się na jego twarzy podczas czytania owych linijek listu.

Nigdy ich nie zapomnę. Zostawię je w swojej pamięci do końca życia. Ale..
Ty w nim nie możesz już uczestniczyć.
Przepraszam. Przepraszam za wszystko. Za nieszczęśliwe chwile, za łzy, za wszelkie smutki.. za to, że mnie kochasz. Wiedz jednak, że ja będę kochał ciebie po wieki wieków.
Lecz muszę zniknąć. Byś mógł być szczęśliwy i założyć prawdziwą rodzinę o której tak zawsze marzyłeś.
Zapomnij o mnie..
Nie szukaj mnie.
Nigdy.
Kocham Cię,
twój Taemin."

Nagle, na czysto-białej kartce pojawiła się przezroczysta plama, która okazała się być..
..łzą.

. . . 

~Cherralyiia