Opowiadanie wieloczęściowe: Choć raz..
Rozdział: 1
Autor: Cherralyiia
Troszkę tam czasu minęło odkąd wrzuciłam prolog.. ale że mam
teraz humor odpowiedni do pisania angsta, to postanowiłam to teraz kontynuować.
Historia i akcja się rozwinie, wszystko będzie bardziej zrozumiałe i jasne..
więc nic więcej do powiedzenia nie mam, jedynie - enjoy!
. . . . .
Ranek. Za oknem
panował nieprzyjemny półmrok spowodowany szaroburymi chmurami pokrywającymi
niebo. Słońce widocznie nie miało ani grama zamiaru się budzić i wyjrzeć poza
tą ponurość.
On niestety nie miał
wyboru. Sen nie trwa wiecznie.
Wkrótce jego oczy
powoli się otworzyły. Z początku nie był niczego świadom, więc po prostu
posłusznie wykonał tą czynność, którą wymusił jego organizm. Ujrzał sufit. Bez
żadnych skaz, biały sufit. Ten sam pod którym wczoraj zasypiał zmęczony ciężkim
biegiem. Biegiem ku wolności i szczęściu. Wspólnemu szczęściu, które już nie
nadejdzie. Bo jak miało nadejść, kiedy nie było już ‘ich’, a jest jedynie ‘on’?
W tym momencie wszystko do niego wróciło. Zerwał się gwałtownie do siadu,
rozglądając rozpaczliwie wokół. Wszystko stało na swoim miejscu. On wciąż był
na tej samej połówce łóżka. Ale nie było tak samo. Nie było Jego. Tej osoby z
którą tworzył ‘ich’.
A może tak naprawdę
był? Może był teraz w łazience, by zaraz wyjść z tym promiennym uśmiechem na
twarzy i powitać go uroczym głosem? Może zaraz wejdzie do pokoju i powie mu, że
go kocha? Albo może będzie smutny i będzie mógł go przytulić, schować w swoich
ramionach.. i powiedzieć, że będzie dobrze?
Niestety tak nie
było. Cisza otaczała całe te pomieszczenie. Jedyne co można było usłyszeć, to
szaleńcze bicie złamanego na wiele kawałków serca. Wołającego o pomoc.. o
powrót osoby, którą tak bardzo kocha.
Spojrzał powoli w
bok, na szafeczkę nocną na której jeszcze parę godzin temu, nocą, leżał kawałek
papieru. List podpisany Jego imieniem. List w którym.. żegnał się i kazał
zapomnieć. Zapomnieć o tych wszystkich wspólnie przeżytych chwilach, momentach
radości, szczęścia.. o wszelakich problemach, kłótniach, które i tak kończyły
się pokojem, ponieważ miłość była silniejsza. Miłość była w stanie
przezwyciężyć wszystko. Tak sądził.
Powoli wysunął drżącą
rękę w tamtą stronę. Ujął powoli karteczkę w dłoń, patrząc na nią wciąż
niedowierzającym, zbolałym spojrzeniem. Nie mógł uwierzyć w to, że to tak się
potoczyło. Parę łez spłynęło po jego policzkach. Sen był wybawieniem od
wszelkich bólów, jednak gdy tylko się budzisz – to wszystko wraca. Wziął cichy
wdech, przysłaniając usta jedną dłonią. Załkał gorzko przejeżdżając wzrokiem po
pojedynczych słowach. To wystarczyło. Cała treść tego listu wbiła się w jego
serce jak trucizna.
Odrzucił kartkę na
bok i schował twarz w dłoniach, ponownie kuląc się pośród własnych, słonych łez
rozpaczy i tęsknoty.
. . . . .
- Tak mamo, nie martw
się.. Za jakiś powinienem u was być. I.. i chciałbym z wami porozmawiać. Z wami
i Taesunem hyungiem.. – mówił do słuchawki trochę niepewnie, starając się
jednak to kryć. Nie chciał martwić rodziny jeszcze bardziej. To nagłe zniknięcie,
ucieczka.. to wystarczyło.
- Dobrze, Taeminnie..
Uważaj na siebie kochanie. – powiedziała kobieta z drugiej strony słuchawki
wyraźnie wciąż zmartwiona. Bo kto by nie bał się o własne dziecko w takiej
sytuacji?
Odsunął komórkę od
ucha i rozłączył się, patrząc po tym jeszcze przez moment na ekran wskazujący
godzinę. Była jakaś 8 rano.. a on od jakichś 5 był na nogach i chodził samotnie
zziębnięty po ulicach miasta. Wciąż nie był pewien swojej decyzji. Czy na pewno
dobrze zrobił? Tak.. tak musiało być. Bez niego Jonghyunowi na pewno będzie
lepiej. Będzie mógł żyć życiem jakie sobie wymarzył. Znajdzie kobietę marzeń,
założy rodzinę.. nie będzie miał problemów. Nigdy więcej nie da mu powodów do
zmartwień i płaczu. Będzie szczęśliwy.
A on? To nieważne..
bolało go serce. Tak naprawdę nie chciał tego robić, ale musiał, bo był pewien,
że to odpowiednia decyzja. Wciąż kochał i to szaleńczo.. ale wierzył, że teraz
jego ukochany będzie miał lepsze życie. A oni oboje nie będą musieli kryć się
przed własnymi rodzinami i bliskimi. Już nie. Nie tak jak kiedyś..
Odetchnął cichutko
pozwalając karmelowym włoskom opadać mu na twarz. Wpatrywał się we własne buty,
gdy stawiał kroki po brukowej posadzce. Próbował o tym nie myśleć.. ale
wiedział, że będzie. To nieunikniona kolej rzeczy. Będzie tęsknił bardzo mocno,
będzie żył w cierpieniu, ale ze świadomością, że dał szczęście i ulgę osobie, którą
kochał i kochać będzie. Tak po prostu będzie najlepiej.
Pogoda idealnie
opisywała jego stan. Bure niebo, szare chmury.. Pewnie zbliża się deszcz.
Normalnie miałby nadzieję, że zdąży wrócić do domu przed nim, ale teraz
wszystko było mu obojętne. Może zmoknąć i się pochorować.. może trochę by się
orzeźwił. Uniósł spojrzenie w górę, na owe ponure niebo. Inni może by
rozmyślali nad samobójstwem. Nad sposobem w który mogliby się zabić, skończyć
to wszystko i uciec od bólu oraz zmartwień. Jednak on.. bał się. Bał się i nie
chciał doprowadzać do rozpaczy i łez kolejnych ważnych mu osób. Jedną już
wystarczająco zranił. Nie darowałby sobie, gdyby ucierpiałaby i jego ukochana
rodzina. Mama, tata.. i brat. Łzy chwilowo pojawiły się w jego oczach na tę
myśl, jednakże szybko je przetarł. Będzie się trzymał.. jakoś na pewno.
Co planował? Najpierw
wróci do domu.. porozmawia z rodziną, poukłada wszystko. Odpocznie.. a
potem z ich pomocą kupi sobie jakieś
nieduże mieszkanie. Znajdzie pracę, zarobi pieniądze.. i będzie żył. Sam, w
smutku i cierpieniu – ale żył. Żył nie raniąc już nikogo kto jest tak ważny
jemu sercu. Może lepiej będzie, jeśli nie pokocha już? Może taki jest jego scenariusz?
Być.. sam?
Wszystko jedno. Byle
nie widział już łez ukochanej osoby.
Opuścił go właśnie
dlatego.
Opuścił Jonghyuna.
Parę dni później..
- Tak.. Dziękuję za
pomoc. – uśmiechnął się blado w stronę mężczyzny, który pomagał mu w
przeprowadzce. Tak.. wyprowadził się od rodziców. Wolał zamieszkać sam,
wydorośleć, poukładać sobie w końcu życie. Nie martwić ich swoimi humorami.
Rozejrzał się powoli,
nieco niepewnie po pociemniałym korytarzyku. Mieszkanie było naprawdę
niewielkie. 30 metrów kwadratowych, może trochę więcej. Dało się funkcjonować.
On i tak niewiele potrzebował.. jedynie tyle by przeżyć. Westchnął cichutko
odstawiając karton na ziemię obok reszty. Zabrał ze sobą niedużo. Tylko to co
najważniejsze.. Wiele pamiątek postanowił nie brać, gdyż wiedział, że mogą go
one później przytłaczać. Wprowadzać w ponury stan..
A co z tymi po
Jonghyunie? Przymknął ślepia na tę myśl, idąc powolnym, nieco niepewnym krokiem
ku głównemu pomieszczeniu z kanapą. Pamiątki, zdjęcia, prezenty.. wszystko miał
w jednym kartoniku. Mimo wszystko nie potrafił tego wyrzucić, spalić, zrobić czegokolwiek.
Co prawda wciąż gnieździło się to głęboko w jego sercu, wnętrzu, jednak po
prostu nie mógł. Niczym w transie podszedł do kanapy, przed którą stał niski,
nieduży stolik. A na nim owy karton. Nieduży fizycznie, ale wielki duchowo. Przełknął
ślinkę przysiadając na krawędzi mebla i patrząc uważnie jak zahipnotyzowany na
owy przedmiot.
Tyle wspólnych
przeżyć.. tyle ważnych momentów tam jest zawartych. Zdjęcia z randek, wspólnych
wakacji. Wszelakie prezenty jakie dostawał od Jonghyuna. Wszystko tutaj było.
To co najcenniejsze miał w głowie, a te rzeczy jedynie mu o tym przypominały.
Jego wargi delikatnie drżały, gdy wyciągał ręce w stronę pudełka. Jonghyun..
jego najukochańszy chłopak. Tak bardzo był z nim szczęśliwy. Stchórzył jednak.
Pozwolił strachu wygrać, przejąć nad nim kontrolę.. Strachu przed odrzuceniem
przez rodzinę i innych. Zostawił go, bo bał się innych ludzi. Bał się że
rodzina go znienawidzi.. Dlatego..
Gdy jego ręce były
już niemalże na skrzydełkach za które łapiąc, mógł otworzyć karton, gwałtownie
je cofnął. Drżał cały.
- J-jonghyun.. –
szepnął z potężną falą łez w oczach.
Nie wierzył.. zrobił
to. On naprawdę go zostawił. Uciekł od niego, od osoby którą kochał najbardziej
na świecie, ponieważ się bał. Nie zaufał mu.. wybrał samotność. Pogodził się z
rodziną, ale stracił cząstkę siebie. Stracił życie. Stracił kogoś kto był jego
życiem.
- Jonghyun..
p-przepraszam.. – powiedział ledwo, cicho drżącym głosem, w końcu pozwalając
rozpaczy przejąć nad nim kontrolę.
Tak to wyglądało za
każdym razem, gdy choćby pomyślał o nim. Gdy choćby kątem oka spojrzał na to
pudełko. Gdy choćby ktoś o nim wspomniał. Po prostu nie wytrzymywał. Płakał
wiele, bo nie potrafił sobie wybaczyć takiej decyzji. Jednak mimo to przeczył
sobie i zostawał przy tym wyborze. Nie chciał do niego wracać, bo bał się że go
odrzuci. Że go znienawidził i że nie ma już szans. Że to co zrobił jest
niewybaczalne. Po prostu uwierzył w to, że jego decyzja była najlepszą. Że
uszczęśliwiła jego ukochanego. Tak sądził.. z każdym dniem było gorzej, jednak
wciąż w to brnął i nie miał zamiaru tego zmieniać.
Głupiec? Ktoś by mógł
tak stwierdzić.
Jednak to tylko
przerażona dusza o złamanym sercu. Nikt kto nie przeżył tego co ona, nie
zrozumie.
Taemin nie dopuszczał
nikogo do swoich wspomnień.
Nikogo.
Bał się nawet
dopuszczać samego siebie, bo wiedział że skończy się to łzami..
Łzami, których miał
nadzieję, że nie miał przy sobie teraz Jonghyun.
. . . . .
~ Cherralyiia



